ေက်းညီေနာင္ပုံျပင္

ေရွးသေရာအခါက ပုဏၰားတစ္ဦး ရွိပါသည္။ သူ ၏လယ္မွာ ေက်းအုပ္မ်ား မၾကာခဏ၀င္စားေနပါသည္။ ေစာင့္ဖမ္းဖို ့ ၿပင္ဆင္ပါသည္ ။ သူ သတိထားမိေသာ အဲဒီ ထဲက ေက်းတစ္ေကာင္သည္ သူစားလို ့ၿပီးယံုနဲ ့တင္ ရပ္မသြားပဲ အၿပန္မွာ ေကာက္စပါးတို ့ကို ေန ့စဥ္ ႏႈတ္သီးနဲ ့ကိုက္ခ်ီယူေဆာင္သြားေနသည္ကုိ ေတြ ျမင္ ခဲ႔ပါသည။္္ တစ္ေန့ေသာအခါ သူသည္ အဲဒီေက်းငွက္ကိုေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ဖမ္းတဲ့အခါမိခဲ့ပါသည္။ ထုိေနရာသည္ ဘုရားေလာင္းေက်းမင္းက သူ အခုလိုေကာက္စပါးေတြကိုက္ခ်ီ ယူေဆာင္သြားေနျခင္းသည္ ေၾကြးၿမီသစ္ကိုခ် ၿပီး ေၾကြးေဟာင္းကိုၿပန္ဆပ္ေနျခင္းျဖစ္ပါသည္ ။ ပုဏၰားလည္း ထုိစကား၏ ့အဓိပၸါယ္ကို ရွင္းလင္းေၿပာၿပဖို ့ေၿပာေသာအခါ ဘုရားေလာင္းေက်းမင္းက..
'' အို ..ပုဏၰား ငါ့၌ အရြယ္အိုမင္းၿပီ ၿဖစ္ေသာ ငါ၏ အမိအဖ တို ့သည္ ရိွ၏ .. ငါ၏ မိဘတို ့သည္ ငါငယ္ႏုစဥ္အခါက ငါ့ကိုၿပဳလုပ္ေကြ်းခဲ့၍ ငါ့အားေၾကြးၿမီကိုခ်ထားခဲ့၏..
ယခု ငါသည္ မိဘတို ့အားၿပန္၍ လုပ္ေကြ်းၿပဳစုရန္ အခါေရာက္ေပၿပီ .. ေၾကြးေဟာင္းကိုၿပန္လည္ဆပ္သည့္အေနၿဖင့္ အၿပန္ခရီးလမ္းတြင္ ဤသို ့မိဘတို ့အတြက္ ေကာက္စပါးတို့ကိုယူေဆာင္သြားရပါသည္။ ''
... တဖန္ ေက်းမင္းသည္ ေၾကြးၿမီသစ္ ခ် သည္ ဆိုသည္ကို ဆက္၍ ရွင္းၿပေလ၏ ..။
" အို..ပုဏၰား ငါ့၌ အရြယ္မေရာက္ေသးေသာ သားသမီးတို ့သည္ ရိွ၏ .. ကိုယ္တိုင္ အစာရွာၿခင္းငွာ မတတ္ႏိုင္ ။ ထို ငါ၏ သားသမီးတို ့သည္ ငါအရြယ္အိုမင္းေသာ အခါ ၿပန္လည္၍ ငါ့အား
ေကြ်းေမြးေစာက္ေရွာက္ၾကေစ ေသာငွာ ေၾကြးၿမီသစ္ကိုခ်သည့္အေနၿဖင့္ သားသမီးတို ့အတြက္လည္း ဤသို ့ေကာက္စပါးတို ့ကို ယူေဆာင္ရပါသည္ '' .. ဟု ရွင္းလင္းစြာ ေၿဖၾကားေလသည္ ။
ပုဏၰားလည္း ဘုရားေလာင္း ေက်းမင္း၏ ပညာႏွင့္ယွဥ္ေသာ၊ ေက်းဇူးတရား ႏွင့္ ယွဥ္ေသာ၊ စကားတ႔ုိ ကို ၾကားရတဲ့အခါမွာ မ်ားစြာေက်နပ္အားရမႈ၊ ႏွစ္သက္ရႊင္လန္းမွဳ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္
ေက်းးမင္း လိုအပ္သေလာက္ေသာ လယ္ေၿမကို အလိုရွိသမွ် စားေသာက္ရန္ လွဴဒါန္းေလသည္ ။